Uyuyabilenler ve uyuyamayanlar

İnsanlar bence ikiye ayrılıyor

Uyuyabilenler ve uyuyamayanlar.

Ben doğum yapana kadar ilk grupta yer almaktaydım, şimdi 2. grubun önde bayrakla koşturan, kimi zaman flama taşıyan ferdiyim. Oğlum mu? Bilemiyorum.

Cevdet doğdu ve ben okuduğum kitaplardan öğrendiğim yöntemlerle onu uyutmaya başladım. Evdeki herkese bunu öğütledim. 40 küsur gün boyunca şşş-patla uyudu ve uyku öncesi rutini oldu ama….amaaaaa…. kendi kendine asla uyumadı, gece hep çok sık uyandı, sabah 5ten sonra her müdahaleyi reddetti uyumadı, en ufak sesten rahatsız oldu, TV açıkken uyumadı mesela, biri konuşurken de uyumadı. Onun uyuması için sessizlik gerekiyordu, uyuduktan sonra sesten pek rahatsız olmuyordu ama sesli ortamda “dalamıyordu”. 40 gün doldu, daha da büyüdü, uyuması kolaylaşmaya başlayacak diye düşünürken daha da zorlaştı. Bu arada ben EASY uygulamaya çalışıyorum ve uyumadan önce kat’iyen emzirmiyorum. Şşşş-patla uyutmanın 1.5 saati bulduğu günlerden bahsediyorum. Artık dayanamadığım, yorgunluktan ölmek üzereyken saç kurutma makinesini devreye sokmak zorunda kaldığım günlerdi.

Cevdet 2 aylıkken annem geldi ve beni bu halde buldu. Bir kaç gündür bebeğimi ayağımda sallamaya başlamıştım, çünkü başka türlü uyumuyordu artık. Ve geceleri 4-5 defa uyanmaya, 5ten sonra uyumamaya devam ediyordu. Ben ise okuduğum kitaplardan yaptığım mühendis çıkarımıyla şu sonuca varmıştım: Kesinlikle accidental parenting yapmıştım bir şekilde (ki nerede yaptığımı çözemiyordum bile) ve bebeğimin uyumayı öğrenmesine engel olmuştum. Ben hatalı olmasam bütün gece uyuyacaktı. Kesinlikle yanlış yapıyordum, suçluydum. Adını şu anda koyabildiğim bir depresyondaymışım Kendimi çok yıprattım bu yüzden. Herkese sordum, araştırdım. Tek hatalı davranan ben gibi gözüküyordum ve bu durum canımı çok sıkıyordu. Annem ise her bebeğin bir olmayacağından, kardeşlerimden de örnek göstererek beni sakinleştirmeye çalışsa da… sakinleşmiyordum. Evimizde Cevdet’e ayırabileceğimiz bir oda yoktu (şu an ise olması mümkün bile değil) kendi yatağında yatırsam da sallayarak uyutuyor ve kendimden sürekli nefret ediyordum.

Ne demeye çalışıyorum: Bazen olmayınca olmuyor. Okuduklarınız her bebeğe uymuyor. Cevdet başka bir bebek olsaydı emeklerim 40 günlükken meyve verecek ve kuzucan mışıl mışıl uyuyacaktı. Hala Tracy Hogg yönteminin muhteşem bir yöntem olduğuna inanıyorum ve 2. çocuğum olursa ona da uygulamayı düşünüyorum. Ama bazı bebekler gerçekten “good sleeper” iken, 40 günlükken kesintisiz uyumayı başarmış iken diğerleri -hala- gecede 3-4 kere uyanabiliyor ve asla emmeden uyumuyor. İlk başta bunu kendi adıma bir başarısızlık olarak değerlendiriyordum ama dinlediğim, okuduğum, araştırdığım kadarıyla bebeğimi kabullendim. Son kararım şu, bebeğimle inatlaşmaktan kaçınıyorum. Cevdet zaten ağlayan bir bebek değil. Haftada 2 kere ağlarsa ya düşmüştür ya da biri onunla inatlaşmıştır. Mesela gece uyandığında emziğini verip pışpışlamaya başlamışsam deliler gibi ağlar ve “Anneeeeee memmeeeeeee” der. Ve ağladıkça uykusu açılır, bu sefer gecenin 2 sinde Ali Baba’nın çiftliğini gezmeye başlarız. ağlayan bebek olmadığı için yatır-kaldır yapamıyoruz mesela. Kollarını açıp beni al diye kızıyor ama ağlamıyor. Yatır kaldır hadi rafa. Ama kollarını salladıkça daha çok uyarıldığı için uyuması daha da zorlaşıyor falan fıstık. Sözün özü: değiştiremiyorsan kabullen diyorum.

Aylarca Tracy Hogg yüzünden yaşadığım depresyonu rafa kaldırdım şimdi. Şu anda nasıl uyuyoruz? Uyku öncesi rutinimiz hep oldu. Uyku saatinden yarım saat önce ışığı söndürüp abajuru yakıyoruz. (Bizim evimiz tek oda ehiihii) Yatak odası, bebek odası, mutfak ve salon hep aynı yerde) Kitap okuyor ve sevdiği müzikli oyuncağın müziğini dinliyoruz. Sonra yatağına koyup dönenceyi açıyorum. Biraz dönenceyle konuşuyor. Uyut sesi verince ninni söyleyip omzuna dokunarak uyuyor amaaaa bazen sallanmak da isteyebiliyor, bazen meme istiyor, bazen biraz daha oynamak istiyor. Ve istekleri karşılanmazsa UYUMUYOR. Bütün bunlara rağmen ben hala rutine uymaya, kendi uyuması için ona zaman vermeye, her zaman yatağında yatırmaya, uyku saatinden önce evde olmaya özen gösteriyorum. Tüm şartlar sağlanmış ve hala beni istiyorsa isteğini yerine getiriyorum. Anne devamlılığını kazanması açısından bunun gerektiğini, gerekmese zaten istemeyeceğini değerlendiriyorum. Yanımda yatınca mutlu olacağını bilsem yanımda bile yatırırım ama bir gece denedik ve ikimiz de sıkıldık. Bir emzirme seansı sonrası yatağına şutlandı kerata.

Uyku konusunda çareleri denemiş ve denemeye devam eden ama kendilerince sonuca ulaşamamış olan annelere tüm güzel önerileri uyguadınız ve 1 ay boyunca denemenize rağmen hiç birşey değişmediyse kabullenin ve ne bebeği ne de kendinizi yıpratmayın diyorum. İnanın kabullenince daha kolay oluyor hayat.

*Fotoğraf : Adana, Ağustos 2009. Cevcük 3 ay 25 günlükken

Kafası karışık mim

Sadece anne bazı sorular sormuş, hazır miniş uyurken cevaplayayım dedim.

Hızlıca…

1.Kavanoz mamaları ve Aptamil serisi hakkında düşünceleriniz neler?

Organik meyve içerikli mamaları zorda kalınca (yolculuk vs) kullanabilirim ama formül mamaya karşı mesafeliyim açıkçası.
2.Bu sebze çorbasının içeriğini ne zaman genişlettiniz? Yeşillkler ne zaman eklendi? Bizimki patates, havuç ve pirinçten ibaret..

2 hafta normal sebze çorbası verdikten sonra içine her hafta yeni bir sebze eklememi söyledi teyzemin arkadaşı olan şeker çocuk doktoru. Ben ilk kabak ekledim. Burda her sebzeyi kolay temin edemediğim için hala kabak var çorbada ekstra olarak. Taze ıspanak bulabilirsem ıspanak, sonrasında karnıbakarla devam etmeyi planladım. Yalnız karnıbahar gaz yapabilir diyordu doktorcan. Bi de ben sebze çorbasına 1 tatlı kaşığı da irmik koyuyorum. Bunu hem bana mail atan sevgili Anne Kardeş hem de doktorumuz söylemişti.
3.Yoğurdu siz mi yaptınız, aldıysanız ne aldınız?

Yoğurdu ben inek sütünden ekşi olmayacak şekilde mayalıyorum.
4.Gece tahıllı vereyim diyorum ama ya Can emmeyi terk ederse?

Bence süt yetiyorsa ve bebiş gece çok uyanan bir bebek değilse tahıllı bir sonraki aya ertelenebilir.

5.Ara öğün meyve dışında ne verebilirim? Kaşık mamalarından mesela?

Meyve dışında bişey vermedim şimdiye kadar. Meyveleri değiştiriyorum. Şimdiye kadar elma, armut, muz, kara üzüm, İzmir üzümü, nar tattı. Dediğim gibi kaşık maması bana pek cazip gelmiyor. Evde olduğum için kendim hazırlamayı tercih ediyorum.

İşte geldim burdayım

Süper neşeli, süper enercik, en bi süper halimle burdayım!

Dün gece bebeğim sağolsun o kadar az uyumamıza rağmen

Ve eşim hala gelmedi ama olsun, nedense içim ferah, hep dua ettiniz anlaşılan, sağolun, öperiz, oh misss.

şimdi biraz şuraya baktım, içim açıldı. Sonra biraz burayı okudum, kendime geldim. Biraz Amazon gezdim, kardeşime verilecek siparişleri “istek listeme” ekledim.

Oysa ki bugün sıradan bir gün.

Tek fark farkındalık sanırım.

Eşim yanımda değil ama hayatta. Sağlıklıyız hepimiz. Cevdet çoook ama çok tatlı üstelik.

Teşekkür ediyorum, artacak güzellikler, teşekkür ediyorum. Bakış açısı galiba. Oh cevdet artık büyü ve annen Amy Butler kumaşlarından bişeyler diksin.

İtiraf ediyorum aslında hep güzel sanatlarla iç içe bir mesleğim olsun istedim. Bütün eğitim hayatım boyunca derslerden kalan tüm zamanlarda resim yaptım, tiyatro ile ilgilenmeye çalıştım, bağıra bağıra şarkı söyledim. Hamile kaldım amigurumici oldum. Bence ben mühendis kafalı bir sanatçıymışım ama sanatçı kafalı bir mühendise dönüşmüşüm ahahahhaaa

Seviyorum üleyyyynnnnnn

Bi de bunlar çok güzel uffff. Markafoni’de satış başlamış. Beğendiklerimden kalmamış bile.

Boğazım düğüm düğüm

Burası ağlama duvarına döndü Cevdet doğdu doğalı. 2009 senesi her anlamda benim sabır senem Bu yıl duygusal gelişim programıma sabır ve güçlü olmak konuları eklenmiş ve program çok yoğun. Tek kolaylığı bebeğimin huysuz veya nazlı bebek olmaması ki bin şükür, bin şükür…

Ben ünv. öğrencisiyken evlenmeyi pek düşünmez ama bebeğim olursa babasız büyütmek istemezdim. Bebekli aile akşamları anne, baba ve bebeğin beraber vakit geçirdikleri, anne yorgunsa sazı babanın ele aldığı, sıcak ve kestane kokan akşamlardı. Gerçek hayat öyle değil ancak.

Devrik cümle kurarım, ilkokul 1den beri… alışkanlık…

Cümleler üstümüze devrilmesin ama, altında kalmayalım.

Eşimle çok alakasız mesleklerimiz olduğu halde onu çok sevdiğim için, onunla çok huzurlu olduğum için, beni her zaman mutlu ettiği için, öbür yarım olduğuna inandığım için, onsuz nasıl olurum bilemediğim için evlendim.

Şimdi, onsuz bebek büyütüyorum desem çok da abartmış olmam herhalde.

O kadar yoğun ki mesaisi… Bir hafta cumartesi sabah 10:00a kadar evdeyse öbür hafta yok, bir hafta pazar günü brunch masasında yalnız bırakılabiliyoruz, arayıp siz eve geçin diyor en buruk sesiyle. Ona kızamıyorum, sadece onu bu kadar tek adam haline getirenlere kızıyorum. Her mevzuda onu arayıp gecenin 4ünde bile soranlara kızıyorum, yükün tamamını omuzlarına yıkanlara… bu genç yaşında. Akşam yemeğine gel bari, yiyip gidersin diye yalvarıyorum bazen. Çünkü akşam sevgili babası olmayınca Cevdet baya huzursuz oluyor, bubabbbaaa diyerek onu arıyor. Gece uyandığında babasını görürse geri uyumuyor. Bebek deyip geçmemek lazım. Üzülüyorum. Bunları söyleyecek kimsem yok sanırım, burdaki arkadaşlara anlatsam herkes kendi eşinin yaşadığı zorlukları anlatmaya başlıyor. Dinleme özürlüyüz ya toplumca, ondan! Kimse de “Gel başını omzuma yasla, burası güvenli” demiyor. Anneme anlatsam “Ben demiştim…” lere başlayıp “Buraya gelin” ile bitirecek ama ben kendi evimde kendi düzenim ile huzurluyum. Kalkıp kendisi gelmez mesela “Anne hadi gel” desem. Böyle işte. Haftasonu arkadaşlar gezi düzenliyorlar, o kadar gidesim var ki mesela. Ama bebeğimle nasıl olur bilemiyorum. Çünkü insanlar her ne kadar “Biz yardım ederiz” deseler de iş yardıma gelince kendi hallerine dönüyorlar. Ben hayatta hiç kimseye bel bağlamamayı bu şekilde göre göre öğrendim.

Diğer babalar evlerine döndükçe akşamları, boğazım düğümleniyor. Bu yazı da şu sebepten dayanamadı çıkıverdi: 1,5 saat önce arayıp kendisine ufak bir yolculuk çantası hazırlamamı, birini gönderip aldıracağını söylediğinden beri iyice hüzünlüyüm. Bu akşam gelemeyecek, bir yolculuğa çıkıyor acilinden… Boğazım düğüm düğüm… Cevdet hissetmesin diye ağlamak için uyumasını bekledim, şimdi de ağlayamıyorum. ama son günlerde şunu fark ettim ki ben sandığımdan çok daha sabırlı ve güçlüyüm.

Ve Tracycan sana soruyorum tek başına dağ başında tek odalı bir evde yaşayan insanlara önerilerin nedir, çok merak ediyorum.

Akıp giden huhuuu zamanları huhuhuhu

Biryerlerde bulsammmmmm

3 haftayı geçkin süredir burdayız. Ben zaman saymayı çok severim. O yüzden bu günlükte sık sık şu kadar hafta kaldı bu kadar gün geçti kelimeleri karşınıza çıkıp ceee yapar. 3 hafta hızlı ve yorucu geçti.

Gerçek şu ki bebiş büyüdükçe hayat kolaylaşıyor. İlk günler hem anlaşılmaz hem de yorucu idi. Şu anda sadece yorucu ama daha zevkli. Minik maviş uyurken ev işi yapmak zor. çünkü sese duyarlıdır küçük adam, ummadığınız sesten uyanır. Kimi zaman da davul çalsanız uyanmaz ama çözemedim henüz sağını solunu. O uyanıkken yapılır yemek ama ne zahmetlerle. Çünkü oyununa anneyi de katmak ister. Onu dabırakın bahçeye çıkmak ister. Temizlik zaten hak getire. Hijyen sorunumuz var a dostlar. Süpürgemin filtresi kayıp bulamıyorum. Komşudan alıyorum o da şehir dışına çıktı bir süreliğine. Zaten artık küçük maviş süpürge sesinden korkuyor. Banyo temizliği ise ayrı bir boyut. Şu anda banyomu su basmış ben burda blog yazıyorum. Ne yapim ki? Dün mutfaktaki artık damlamayıp akan musluğu tamire geldiklerinde banyodaki sızıntının kaynağını bulmalarını rica etmiştim. Tahmin edilen bir vanayı sıkıştırmalarının akabinde gece banyo göl olmuş ve malesef duşakabin dışında gider yok!!!! O gölü havlu ve vileda yardımıyla almam lazım ki Cevcütle bu çoook namümkün bir aktivite. Beklesem kurur mu acaba? Onu bırakın evi su basmadan sorun sahibi borunun  acilen değişmesi lazım. Ve bütün bunlar yaşanırken ben blog yazıyorum Cevcüt mü? uyuyor tabi ki yoksa yazmak ne mümkün. Velhasıl son durum budur. Ama inanın zaman hızla geçiyor.

Dün akşam babasıyla “düşttüüüüü” oynarken minik maviş çok eğlendi, kahkahalar ata ata pek güldü. Bu oyun çok basit. Oyuncaktan tutun mutfak edevatına bir kaç malzemeyi yanınıza koyuyorsunuz. Sonra bebeğin görebileceği şekilde yere atıp düştüüüüüü diyorsunuz. Bir üst aşaması da oyuncağı bebeğin eline verip o yere bırakınca düştüüüüü demek. Bizimki baya eğleniyor ama babası olacak oyunu oynatan. sabah ben de denedim ama bana gülmedi sadece oynadı. Baba sevgisi başka.

Bir diş daha yolda galiba, gece uykuları yine felaket. 1-1.5 saat arayla uyanıp illa ki meme istiyor. Hatta dün akşam uyutmaya çalışırken de inat edip aniieeee memmmmmmm diye ağladı, ki artık biliyorum bu “Ben memede uyucam bi kere” anlamına geliyor. Hakikaten dedğini yaptı. Memede uyudu. Gece az uynana bir kuş olsa yatır kaldır denemek geçiyor aklımdan ama ucunda bütün gece uyumamak var bizde. Offf of. kabullen ve devam et. Al sana bebekli hayata ait bir slogan.

Ve işte…. Bir kasım ayını daha yarıladık sevgili okurlar Nice nice kasımlara diyoruz ve Tual’den geliyor:

Yine aylardan kasım…. sanki sende kaldı bir yanım….

İsim

Son günlerde sıkça sorulmaya başladı buralarda. Bebeğimizin ismi hangi dededen diye hahahahhhaaa … Hiç bir dededen değil. Değil işte. Neden Cevdet koydunuz diye soruyorlar, daha modern bir isim olamaz mıydı? Bir ara Tarık ismini ciddi ciddi düşünmüştük mesela. Sonra vazgeçtik. Modern bir isim koymak istemedik değil aslında. Biz eski bir isim olsun ve anlamı çok güzel olsun fikriyle yola çıkmış bir çiftiz. Cevdet : İyilik, güzellik, olgunluk, kusursuzluk, mükemmellik demektir. İsmiyle yaşasın, ismiyle güzelleşsin, Cevdet olsun diye Cevdet koyduk adını.

Dağılabilirsiniz

Kirazımmm çooook teşekkürler

Bir kaç hafat önce IKEA Kassett kutulara ihtiyacım olduğunu yazmıştım. Kirazım sağolsun yardımıma koştu ve bana ihtiyacım olan kutuların yanısıra çok da güzel bir bebiş battaniyesi göndererek bu kadar uzakta hiç de yalnız olmadığımı hatırlattı. Daha önce hiç yüzyüze görüşememiş olsak da, sadece yazdıklarımızdan birbirimizi tanıyor olsak da bu kadar güzel bir jest yaparak bizi mutlu etti. Canım Kirazım bütün tezahüratlar sana. Rafları düzenledim tabi ama önceki halinin fotoğrafını çekmeyi unutmuşum üzerinize afiyet. Cevdet uyanınca bir SONRASI fotoğrafı yüklerim inşallah.

Geçen gün Star TV haberlerinde Altınşehir diye bir köyden bir Kürt çocuğu kameralara çıkıp “Bize kimse yardım etmiyor vs.” diye ağlamış, spiker de kameraya umutsuz bakışlar fırlatıp “En yakın okul 10 km mesafede” demiş. Bunları izleyeniniz varsa külliyen atmasyon olduğunu bizzat şahitlik ederek söyleyebilirim. zira bahsi geçen köy bizim yaşadığımız köyün karşısında. Arada 2 km. bile yok. Bizim köyde tugay var ve herkese yardım ediliyor, yaşadıkları evleri bile tugayın imkanları ile yapılıyor ve ayrıca benim arkadaşlarımın da görev yaptığı -ki ODTÜ mezunu falan var içlerinde- 4 katlı şahane bir ilköğretim okulu var. Dolayısıyla Star TVyi burdan ŞİDDETLE kınıyorum. Kınamakla yetinmeyip Allah b. versin diyorum.

Uzaktan buraları alamak, anlamlandırmak burda olan biteni gerçekten zormuş. Şu anda burda yaşadıkça Türk devletinin bu halk için ne kadar fedakarlık yaptığını daha net görmeye başladım. Terör yüzünden boşaltılan köyler var, o kadar şahane ki doğa… dağlar o kadar güzel ki. Ve burda yaşam sürdürmeye çalışanlara en büyük destek farkında olmasalar da devlet. Zira PKK kendi evlatlarını bile barındırmaktan ve insanca yaşatmaktan aciz. Geçen gün eşim bir köye gitti. Orada yaklaşık 1 trilyon serveti olan köy ağası ile tanışmışlar. Amcanın 23 tane çocuğu var. Fotoğraf çekmiş bizimki. Çocuklar pis, ayakları çıplak. Ve bu adamın benim hayatımda bir arada göremeyeceğim bir serveti var. Bu nasıl bir şey ki para içinde yüzen bir insan bebeklerini yalın ayakla çamurların içine salıyor. Sonra burada istemedikleri batıdan gelen doktoru, öğretmeni, askeri giydiriyor zengin ağanın sefalet içinde yaşayan bebeklerini. Bu nasıl bişeydir ki benim aklım almıyor.

Kirazcan’a teşekkürle başlayan yazı nerelere gidiyor? Bilmiyorum. düşündükça içim acıyor. Batıdan gelenlere cevap vermek için açılmış Cizre’de modern 2-3 market var. Bunlar olmadan da halk bir şekilde yaşayabiliyormuş demek. Ya da yaşamaktan anladığımız şey aynı değil galiba. Atatürk’ü ve devletimi çok seviyorum. Keşke elimizi ulaştırabildiğimiz her yeri değiştirebilsek, dönüştürebilsek. Hijyen sorunu var burda. İnsnalar temizlik nedir bilmiyorlar pek. Öğretmen arkadaşlarımız okul gezisi düzenlemişler Ankara’ya. Çocuklar en çok temizliğe hayran kalmış. İçim acıyor be günnük.

Cevdet’ten bir kaç inci döktürelim de acımız azalsın.

Cevdet beyin çok ilginç bulduğum bir kaç halini yazacağım.

1- Elleriyle bir oyuncakla oynarken ayaklarıyla başka bir oyuncakla daha oynayabiliyor. Ayaklarını da el gibi kullanabiliyor. Mesela ben onun ayaklarını ayağımla seversem o da kendi ayaklarıyla yanıt veriyor bana. Çok gülüyoruz.

2- Uyurken bacaklarını açabildiği kadar açıyor. Kollarını da açarsa bir X görüntüsü veriyor:)

Görüşelim yine:) Bye…

İki parmakla üzüm yeme teknikleri

Bugün sabah Cevcükle üzüm yiyorduk. Ben üzümleri ısırması için ağzına yaklaştırıyordum o da ısırıp sonra suyunu emip gerisini tükürüyordu. Bu bizim her zamanki üzüm seansımızın özetidir. Oysa ki sabah değişik bişiy oldu. Cevdet bey, elimden üzümü sağ elinin baş ve işaret parmaklarını kullanarak aldı, üzümü elinde virip çevirip inceledi. Ağzına götürdü. Ağzına soktu. Sonra ön dişleri ile çiğnedi, suyunu emdi, gerisini attı. Şok olan ben bir üzüm daha uzattım, onu da aldı ve aynı şeyler… Bir çok üzüm yedik bu şekilde, sonra tabaktan almak istedi, salkımı avuçladı oynadı falan. Çok komiksin oğlum.

4-5 gündür yatağa yatırdığımda örtüsünü başına çekip sonra açıyor, ben kahkahalarla gülüyorum, anneee deyip o da gülüyor. tekrar tekrar yapıyor bunu, sonra da sağ tarafa dönüp beni uyut moduna geçiyor. Çok tatlısın oğlum.

Uzaktan kumanda ve cep telefonu incelerken dudaklar ciddi bir ifade ile öne uzanmış, kaşlar kalkık. Fotoğraf makinasını görünce durumunu değiştirmese de bu sahneyi yakalayabilsem. Çok bilim adamısın oğlum.

Öğle yemeğine geldi babası. Cevdet oyuncaklarının arasında oturuyordu. Baba ellerinden tutup kaldırdı. Küçük adam ayakta durma sevdalısı. Babası oturttu tekrar, ben geldim yanıma, kucağıma almak istedim. Ellerini babasına uzatıp hmmm dedi. Çok çıkarcısın oğlum.

Öğle uykusuna yatınca duş almak istiyordum. Saate baktım sular gider gibi geldi. Ama nalet sular hala akıyor. Bense uyanır diye korktuğumdan yıkanamıyorum malesef.

Dün aşı yaptırdık. Akşam hafif ateşlendi. Soydum Calpol verdim. 8 gibi uyudu, ben uyuyamadım. 10:47de uyandı, emdi ve kaka yaptı. Altını değiştirdik şeker uyanık, konuşuyor bıdı bıdı. Ateşi 37.8 ölçtüm, yine Calpol. Üst değiştirme. Oynadık biraz bizim yatakta. Ama çok uykulu. Babası da gelmemişti daha. 12de uyutmayı başardım, üstü açık… babası 2 gibi geldi. Cevcük 1:47de emdi 5e kadar uyudu. 5te uyandı yine uyuttum. 6:30 da sabah uyanması. Ne kadar geç yatarsa yatsın 7ye kadar bie uyumuyor acaip şey. Uyandı galiba ben kaçar.

 

Ne oldum ne olucam

Bu yazının bu kadar günden sonra gelmesi odanın ortasında öldürdüğüm sonra da bütün A k ç a y’ı ayağa kaldırmama neden olan çiyanla ilgili olsa gerek. Börtü böcükler uzak durun bizden.

Bir zamanlar bana C i z r e’ye gittiğine mutlu olacaksın deseler şaşkın şaşkın bakar, sonra da Hadi ordan derdim muhtemelen. (Belki kısmet diyebileceğim fuzzy bir anıma da denk gelebilirlerdi o başka). İşte dün ben Cizre’ye giderken çocuklar gibi şendim. Yanımda eşim, bebem, pusetimiz, oldukça tekdüze giyinmişiz… Cizre’nin bir tane ana caddesi var zaten, o caddede saatlerce bir aşağı bir yukarı yürüyüp girebildiğimiz tüm dükkanlara girip karıştırıp acıkınca hayatımda gördüğüm en şık (gerçekten) simitçinin arka bahçesinde oturup oğlumuzla birlikte mutlu bir gün yaşadık. İstanbul simitçilerinin korkunç çayının aksine muhteşem lezzetli birer kupa çay… Zaten burda hava hep ilkbahar. Kısa kollu giymediğimize pişman olduk.

C i z r e çok tozlu bir ilçe. Hava her daim sarımsı. Buraya göre oldukça gelişmiş bir yer bence. Aradığınız bir çok şeyi bulabilirsiniz kolaylıkla. Yolda yürüyen insanlar batıdan gelenler hariç erkek çoğunluklu. Kadınlar siyah çarşaf giyiyor ve peçe takıyorlar ama açıkta kalan gözleri inanılmaz makyajlı. Erkekler de enteresan biraz. Eşimle birlikte gezdiğim halde bir kaç kez bakışlardan rahatsız oldum. Kaldırımlar İstanbul’dan daha düzgün -ana cadde için geçerli- puseti aldığımıza sevindik.

Bir de doktor macerası yaşadık. İlçedeki tek özel çocuk doktoru, anlatıldığı üzre Çapa mezunu değil Hacettepe’de rotasyon yapmış erkek bir doktordu ve ben hiç memnun kalmadım. Oldukça asık suratlı olmasını sineye çekebilirdim ama Cevdet’in herşeyden önce bir insan olduğunu göze almaksızın kafasını sağa sola sert hareketlerle çevirerek kulaklarını muayene ettiği anda ben koptum. Be adam karşındaki 6 aylık herşeyden anlayan üstelik de duygusal zekası oldukça yüksek bir çocuk… Boğazına bakarken çocuğu sakinleştirmek bir yana sanki ölü bir insanın diline bastırıyor gibi halleri. İnsan olan hayvana bile yapmaz o muameleyi. Cevdet “Annecim noluyo ya” bakışlarıyla bana sığınırken bir daha bu doktora gelmeyeceğimi kendime tekrar ediyordum. Katı gıda konusunda konuşmak istediğimi söyledim. İlk lafı “evet kaşık mamasına başlayabilirsiniz artık” oldu. alooo katı gıda diyorum ben… Sonra da sizde bir liste veya benzeri bilgilendirici bir program var mı sorumuza Bebelac’ın broşürü ile cevap verdi. Ve ben üzüldüm tüm gün. Verdiğim 40 TLye üzüldüm, doğunun ihmal edilmiş sömürülen halkına üzüldüm. Ben doktor olsam bu şehirde bilgimi her an tazeleyip bu ihmal edilmiş insanlara daha ne kadar yararım dokunabilir diyerek kendimi feda bile edebilirim. Sonra bizi şehre getiren köylü ile konuşurken onların da bu doktordan aynı şekilde huzursuz olduklarını öğrendik. Bana dedi ki “Herkes ister çocuğuna güler yüz şefkat göstersin, çocuk doktoru dediğin öyle olmalı.” Bu da nokta idi tüm hayıflanma cümlelerinin üstüne. Bir daha o doktora gitmeyeceğime göre ve hala katı gıda konusunda aklımı ve kalbimi dinlemeye devam ettiğim için artık teyzemi arayıp bana güvendiği ve sevdiği bir çocuk doktoru arkadaşının telefonunu vermesini rica etmeye karar verdim. Ah be günnük bu insanlara bu muamele reva mı? Yani bize bile böyle muamele ediyorsa kimbilir burdaki insanlara ne muamele reva görüyordur bu adam. Malesef hekimlik ticarete dönüşebiliyor. Ne acı.

Neyse Cevdet bey 8250 gr, 66 cm, kafa çevresi de 45.5 cm. Koca kafalı evet  Doğum anımızda o kafanın yeri ayrıdır zaten. İkinci bebeğe bir gün oh evet artık gelebilir dediğimizde kafası yine bu şekilde olur ise normal doğumda asla ve asla inat etmeyeceğim burda yazıyorum. İnsan kendini bilemiyor bazen, neyse… Doktor gelişimi ilerde dedi. Tabi dişler falan koca koca. Ama biliyorduk zaten. Ayrıca zamane bebesi bunlar, ortalamaları yükseltmek için doğuyorlar. Bizim bebeler melez güzeli hocam. Bak bütün arkadaşların bebeleri ayından önde gidiyor. 8-9 aylıkken ayaklanıp 10 aylıkken yürüyor artık bebeler.

Aşıları burda olacak bugün. Burda çalışan bir arkadaşın hemşire eşi yapacak, getirttik. İnsanca muamele görmeye özlem duyuyoruz be günnük.

Bu sabah Cevdet babasına melul melul bakıyordu nedenini çözemedik, bi de elektrikli el süpürgesinden korktu. Artık evi süpürmek için bebeğimi bir şekilde komşuya emanet etmem gerekiyor galiba.

Gelelim suluboya konusunda son gelişmelere. Cuma günü ne kadar paslandığımı fark ettim. Elimin su ayarı gitmiş, fırça tutmayı unutmuşum, pek yazıklandım. Resim yapmaya ara verip pratik yapmaya başladım. Bir süre bu şekilde gidecek. Çok isterdim ilk eserlerimi paylaşmayı… Ama çok kömik oldular gülmek isteyen olursa yollayayım.

Herkese sevgiler efem.

Cevdet 6 aylık

3 Kasım geldi ve yarım yaş bitti. Bence 40 günden sonrası çoğu zaman zor olsa da hızlı geçti. Ailemin desteğini unutamam tabii ki. Annemlerle geçirdiğim 3 ayda en zor zamanları atlattık. Şu anda hala yer yer zorluklar yaşasak da yalnız başına halledilebilecek türden zorluklar oluyor bunlar.

Bir özet ve kendimce ilginç bulduğum şeylerden bir buket:

- Cevdet 2 dişli

- Cevdet çorba, meyvesuyu ve püresi yiyor.

- Dönebilse de dönmemeyi tercih ediyor, yatmayı veya yüzüstü durumda kalmayı zinhar sevöiyor ve istemiyor. Mümkünse oturacak değilse ayakta yardımla durup bir sağ bir sol bacağa ağırlık vermek suretiyle haylazlık yapacak

- Keyifli uyanmışsa bir müddet yatağında kendi kendine konuşuyor, beni görünce gülümsüyor.

- Keyifsiz uyanmışsa hiç bir güç onu yatağında tutamaz.

- Gece emmelerindden sonra memei bırakır bırakmaz büyük bir hızla sırtını bana dönüp uyuyuveriyor. Bu çok komik bence.

- Gece emmelerinde bile sanki günlerce aç bırakmışızcasına mmmhhh sesleri çıkarıyor.

- İstediği oyuncak veya eşyaya ulaşabilmek için önce uzanıyor, yetişemezse bir elinden destek alarak tekrar uzanıyor, yine yetişemezse kendini yere atıp öylece kalıyor.

- Biz yemek yerken ağzını şapırdatıyor. O yüzden mama sandalyesine oturtup yemek yerken arada Cevdet’e çorbasını veriyoruz.

- Babası gelince çok seviniyor, kollar bacaklar hızla çırpılmaya başlıyor.

- Aynada kendini görünce dünyanın en mutlu bebesi oluyor. Kendinden utanıyor bazen.

- Baba demeye başladı. Bilinçli mi bilemiyoruz henüz.

- İstemediği şeyleri itiyor, bu babası olsa bile. Bana gelmek istediğinde babasını da itiyor.

- Giysi etiketleri, oyuncak etiketleri gibi ıvır zıvırdan sarkan küçük kumaş parçalarına çok ilgisi var. dakikalarca o küçük kumaşları çekerek oyalanabiliyor. Sonunda sinirlenip kızarıyor ve ben hemen ortamı değiştiriyorum.

- Televizyon açıksa dikkatle bakıyor. Hemen kapatıyoruz. Ara sıra hala açık mı diye kontrol ediyor.

- Hala pek saçı yok. Sanırım 1.5 yaşına kadar kel gidecek.

- Beğendiği bir müzik olursa hemen gülümsüyor ve bana bakıyor. Elinin altındaki şeylere vurup pat pat yapmayı seviyor.

Bişiy daha vardı ama hatırlayamadım, hatırlayınca yazarım.